Vijf weken na mijn hartoperatie, toen ik dacht dat ik goed herstelde, zakte ik plotseling in elkaar op een openbare plek. Ik had geluk - de politie en het ambulancepersoneel waren er meteen. Maar de beroerte beangstigde me op een manier zoals niets anders dat had gedaan. Ik verloor mijn geheugen, mijn evenwicht en ik kon niet goed lopen. Mijn grootste angst was dat iemand de rest van mijn leven voor me zou moeten zorgen. Die gedachte maakte me doodsbang.
"Mijn grootste angst na mijn beroerte was dat iemand de rest van mijn leven voor me zou moeten zorgen. Collegiale ondersteuning hielp me realiseren dat ik niet alleen was - en vandaag de dag geeft het me een doel om anderen te helpen."
In die eerste weken sprak ik niet over mijn angsten, zelfs niet met mijn familie en beste vrienden. Ik hield ze voor me en gleed af in een depressie zonder dat ik het doorhad. Terugkijkend zou ik willen dat ik de risicofactoren voor een beroerte eerder had geweten - ik had ze allemaal. We leren zoveel over ziekte pas nadat het ons is overkomen.
Het herstel verliep langzaam. Het duurde maanden. Maar beetje bij beetje begon ik weer aan te sterken. Een van mijn keerpunten was dat ik met mijn hond over de lengte van mijn oprit kon lopen. Dat moment vertelde me dat ik de weg terug kon vinden.
Wat mij ook hielp, was steun van lotgenoten. Na mijn hartoperatie dacht ik dat ik die niet nodig had - ik was zo snel hersteld. Maar toen na mijn beroerte een vrijwilliger van Mended Hearts me vertelde wat ik kon verwachten, bereidde me dat voor op een manier die geen enkele medische brochure zou kunnen. Dat gesprek maakte het verschil.
Die ervaring heeft me veranderd. Ik begon collegiale ondersteuning te bieden aan anderen - patiënten met hartaandoeningen, beroertes, kanker en hun families. Ik heb met ontelbare mensen gesproken, soms elke dag, en ik heb gezien hoeveel troost het geeft om gewoon te praten met iemand die het ook heeft meegemaakt.
Het inspireerde me ook om te helpen Mended Hearts Europe tot leven te brengen, zodat patiënten hier dezelfde steun en gemeenschap konden krijgen die zo belangrijk waren geweest tijdens mijn eigen reis.
"Collegiale ondersteuning gaat niet over het geven van medisch advies. Het gaat over naast iemand lopen die bang of overweldigd is en hen laten zien dat ze niet alleen zijn."
Vandaag leef ik met beperkingen, maar ik leef volledig. Ik ben actief, ik heb een doel en ik help elke dag anderen. Dat is voor mij een volwaardig leven.
Mijn boodschap is eenvoudig: "Zie ziekte niet alleen onder ogen. Collegiale ondersteuning is een geschenk - en het kan je leven veranderen."
